Photo by Verena Blok

Pennie Key: «Τρελαίνομαι για τις αντιφάσεις και τα παράδοξα!»

Σχέσεις εξουσίας, σεξουαλικότητα, φύλο και πολεμικές τέχνες αποτελούν τον πυρήνα της θεματικής του έργου της φωτογράφου Πηνελόπης Κολιοπούλου, η αλλιώς Pennie Key.

Οι εικόνες της σίγουρα δεν περνούν απαρατήρητες – μάλλον το αντίθετο – αφού ο ερωτισμός, εμφανής ή μη, προκαλεί τα κοινωνικά στερεότυπα και την παλαιομοδίτικη ηθική, προβάλλοντας τη σύγχρονη πραγματικότητα χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης. Θα λέγαμε πως οι φωτογραφίες της ανήκουν σε ένα νέο ρεύμα ωμού ρεαλισμού.

 

Ποιες είναι οι βασικές αρχές της εικαστικής σου πρακτικής;

Ξεκίνησα τραβώντας φωτογραφίες, σχεδόν πάντα κακής ποιότητας και τεχνικής, αλλά πλέον δεν έχω συγκεκριμένο μέσο. Χρησιμοποιώ το μέσο που πιστεύω ότι ταιριάζει καλύτερα στην ιδέα μου και στην περίσταση που παρουσιάζω.  Τα έργα μου αφορούν θέματα όπως το φύλο, η σεξουαλικότητα, η οικειότητα στις σχέσεις (physical and emotional intimacy) και οι δυναμικές εξουσίας. Με ενδιαφέρουν πολύ οι αντιφάσεις, οι ασυνέπειες, τα παράδοξα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των επιθυμιών. Προτιμώ να χρησιμοποιώ φτηνά υλικά, όπως να τυπώνω τις φωτογραφίες μου σε φωτοτυπικό, κολλητικές ταινίες, αντικείμενα που βρίσκω τυχαία. Μου αρέσει η πρόκληση της δημιουργίας κάτι όμορφου και ενδιαφέροντος με ελάχιστα χρήματα και με απλά υλικά.

 

Από πού αντλείς έμπνευση; 

Από τα πράγματα στη ζωή μου που αγαπάω πολύ και με πάθος, όπως οι πολεμικές τέχνες και γενικότερα το σώμα, τα όρια του, οι ιδιότητες του και οι ικανότητες του, και η αδιαχώριστη σχέση του με το μυαλό, η ψυχανάλυση, το σεξ,  και – φυσικά – η άβυσσος του internet. Ταινίες και βιβλία που ασχολούνται με όλα τα παραπάνω, αγώνες πολεμικών τεχνών (κάθε Κυριακή με τον καφέ).

Κι όπως ανέφερα στην προηγούμενη απάντηση, οι αντιφάσεις. Τρελαίνομαι για τις αντιφάσεις και τα παράδοξα; στην καθημερινότητα μας, στις επιθυμίες μας, και τις αισθητικές αντιφάσεις. Παλαιότερα ήθελα να τα βάζω όλα σε κουτάκια, υπέφερα, ήθελα να επικρατεί η λογική/κάποια λογική, αλλά όταν άρχισα να αποδέχομαι τα παράδοξα η ζωή έγινε πιο διασκεδαστική, πιο ενδιαφέρουσα, κι αυτό είχε αντίκτυπο στη δουλειά μου.

 

Με τι καταπιάνεσαι αυτή την περίοδο;

Προετοιμάζομαι για το Rijksakademie Open Studios, το οποίο θα γίνει τον Μάιο. Δεν δουλεύω πάνω σε κάποια καινούρια ιδέα, έχω σκοπό να κάνω ένα έργο για το στούντιο μου, μια “ερωτική επιστολή” για τον αγαπημένο μου χώρο. Εκεί έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου όσο βρίσκομαι στο πρόγραμμα. Δουλειά, γράψιμο, κλάμα, ενθουσιασμός, εξουθένωση, χαρά, συζητήσεις, φαγητό, πάρτυ. Μου φαίνεται κάπως άδικο, κι άδοξο, να προσπαθήσω να μιμηθώ αισθητικά μια γκαλερί (που ούτως η άλλως είναι ένας βαρετός, ανέραστος χώρος) και να κάνω έκθεση.

Το στούντιο για μένα (όπως και για πολλούς καλλιτέχνες που μένουν σε ακριβές πόλεις) ήταν πάντα μια πολυτέλεια, και μέχρι πρότινος ένα άπιαστο όνειρο. Είτε θα είχα λίγα λεφτά να νοικιάσω πολύ λίγα – αλλά πολύ ακριβά – τετραγωνικά, αλλά δεν θα είχα χρόνο να δουλέψω, είτε θα είχα τον χρόνο αλλά όχι τα χρήματα για να νοικιάσω στούντιο. Η εξίσωση χρημάτων/χρόνου/χώρου ήταν άλυτη.

Για το Rijks Οpen δεν ετοιμάζω κάποιο καινούριο πρότζεκτ, αλλά ξανά-επισκέπτομαι ότι έχω δημιουργήσει τα τελευταία 2 χρόνια, συλλογίζομαι το νόημα τους. Σκέφτομαι τι θα θέλω να κρατήσω, και τι να πετάξω. Τι περιέχει τελικά αυτό το στούντιο που θέλω να μοιραστώ με τον κόσμο. Αισθητικά και εννοιολογικά. Θέλω να δώσω σημασία σε όλα τα σημάδια που έχουν δημιουργηθεί στο χώρο, στη φθορά από την χρήση, στην ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του χώρου που έχω μελετήσει το διάστημα που πέρασα μέσα σε αυτό.

 

Μετά το πέρασμα της πανδημίας, τι έμεινε; Πώς επηρέασε αυτή η κρίση τη δουλειά σου;

Δύσκολη ερώτηση. Αρχικά δεν θα έλεγα ότι πέρασε η πανδημία, απλά έχουμε μια άρση ή χαλάρωση των μέτρων (ανάλογα με τη χώρα). Είναι σίγουρα μια τραυματική εμπειρία για όλους μας, αλλά είναι νωρίς για να κατανοήσω τις συνέπειες σε ψυχολογικό επίπεδο.

Ίσως αν βγήκε κάτι θετικό από την όλη κατάσταση είναι ότι εκτίμησα κάποια πράγματα που πριν τα είχα δεδομένα. Επίσης χαλάρωσα κάπως, παίρνω τα πράγματα λιγότερο σοβαρά, δε σκάω όσο πριν. Το καινούριο μου moto είναι “it’s not important anyway, it’s just art”. Και το λέω με αγάπη, χωρίς να θέλω να μειώσω τη δουλεία μου, ή γενικότερα την τέχνη και τον ρόλο της.

 

Ποια η στάση σου ως εικαστικός στην τρέχουσα διεθνή πραγματικότητα;

Φυσικά πολλές φορές αναρωτιέμαι τι σκατά κάνω, ο κόσμος καίγεται κι εμείς φτιάχνουμε π μπλε και τις αναλύουμε για ώρες. Αλλά είμαι κυνική όσον αφορά τα πολιτικά. Θεωρώ καθήκον μου να ενημερώνομαι και να έχω άποψη. Είμαστε ασήμαντοι, κοινοί άνθρωποι, που δεν ασκούν καμία επιρροή σε σημαντικά γεγονότα. Η μόνη επιρροή που μπορούμε να έχουμε είναι στους δικούς μας κύκλους με συζητήσεις, αλληλοϋποστήριξη κι αλληλεγγύη κι εκεί εστιάζω ως Πέννυ.

 

Θεωρείς πως η Ελλάδα παρέχει το κατάλληλο περιβάλλον για τους καλλιτέχνες;

Γνωρίζω λίγα πράγματα για την τωρινή κατάσταση στην  Ελλάδα και βρίσκομαι σε διαδικασία που προσπαθώ να διορθώσω την σχέση μου μαζί της. Έφυγα το 2010 με θυμό, ένιωθα ότι το περιβάλλον με καταπιέζει, ότι δεν είχα ελευθερία έκφρασης, ότι δεν υπήρχε χώρος για να εξελιχθώ, να πειραματιστώ και να βρω τον εαυτό μου.

Ακόμα βρίσκω ότι επικρατεί μια νοοτροπία συντηρητική, έχουμε εσωτερικευμένα τα “Ποιος νομίζεις ότι είσαι;”  και “Τι θα πει ο γείτονας” τα οποία με δυσκολεύουν όταν επισκέπτομαι την Ελλάδα. Αλλά 12 χρόνια μετά είμαι πιο κατασταλαγμένη, έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση και λιγότερο θυμό. Οπότε θέλω σιγά σιγά  να χτίσω μια καινούρια, πιο υγιή σχέση με την Ελλάδα, να βρω τα καλά στοιχεία και τους ανθρώπους που δεν ανακάλυψα όσο μεγάλωνα.

Φέτος είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα στους εικαστικούς που έλαβαν το Αrtworks fellowship του SNF, το οποίο έκτος από το χρηματικό βραβείο, γίνεται και η προσπάθεια να υπάρξουν παρουσιάσεις και συζητήσεις και να δημιουργηθεί μια καλλιτεχνική κοινότητα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να παρευρεθώ στις δια ζώσης εκδηλώσεις, λόγω της απόστασης και των μέτρων, αλλά ήταν μια καλή αρχή για να έρθω σε επαφή με τον ελληνικό χώρο.

 

Ποια τα σχέδια σου για το άμεσο μέλλον;

Το μέλλον προβλέπεται κάπως δύσκολο καθώς μετά το τέλος του Rijksakademie Open έρχεται και το τέλος του προγράμματος (του μισθού, του studio, της πανέμορφης κοινότητας καλλιτεχνών, και των εργαστηρίων). Το βασικό σχέδιο είναι να διατηρήσω την ψυχραιμία μου, την όρεξη μου και να αρχίσω τον μαραθώνιο των πολυαγαπημένων μου αιτήσεων, παράλληλα με την προσπάθεια να επιβιώσω και να πληρώσω το ένοικο μου. Ευτυχώς μόλις ξαναζωντανέψαμε το πρότζεκτ CrossTraining4IndurateArtists με τον Νικόλα Βεντουράκη, το οποίο σατιρίζει την καθημερινότητα των εικαστικών, τον χώρο της τέχνης και δίνει συμβουλές και οδηγίες για δημιουργική ευεξία!

 

Μια ευχή για το μέλλον

Να συνειδητοποιήσουμε την δυνατότητα αλλαγής και να μεταφέρουμε αυτή τη συνειδητοποίηση στις καινούριες γενιές. Οι προσωπικές αλλαγές να φέρουν κοινωνικές αλλαγές.

TAGS
Art For Tomorrow,16-20 June