Afterparty | Gouache on paper mounted on panel 300x525cm Photo: Mirka Koutsouri Courtesy the artist

Αλέξανδρος Βασμουλάκης: «Η τωρινή μου δουλειά περιέχει το στοιχείο του βανδαλισμού»

Ο εικαστικός Αλέξανδρος Βασμουλάκης, ή Vasmou όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, συνεχώς εξελίσσει και μεταβάλλει τη ζωγραφική του. Ωστόσο, τα έργα του διατηρούν μια σαφή τεχνική και εννοιολογική σύνδεση με την εικαστική πρακτική που ακολουθούσε στην εφηβεία του. Με ιδιαίτερη αγάπη για την τέχνη του και το ποδήλατο, απολαμβάνει να δουλεύει στο εργαστήριο του και τις βόλτες στους αθηναϊκούς δρόμους.

Ποιες είναι οι βασικές αρχές της εικαστικής σου πρακτικής;

Με δύο λόγια, «Μπρος-Πίσω»! Με περισσότερα, πρόκειται για διαδρομή με συνεχείς στροφές 180 μοιρών. Παιχνίδι που τουμπάρεται διαρκώς. Ξεκίνησα στις αρχές της εφηβείας μου από graffiti, πολύ άσχημο, πολύ βρώμικο, μουτζούρα ατέλειωτη. Ήταν βανδαλισμός, δεν είχα την παραμικρή πρόθεση να γίνω ζωγράφος! Αν και φορμαλιστικά δεν έχουν ομοιότητες, βλέπω πως ο πυρήνας της τότε πρακτικής παραμένει στην ζωγραφική που κάνω σήμερα. Περιέχει πολύ το στοιχείο του βανδαλισμού και η τωρινή μου δουλειά.

Γιατί αυτό; Γιατί τα κομμάτια που είναι ήδη τελειωμένα, αλλά δεν με ευχαριστούν, τα καταστρέφω φτιάχνοντας νέα έργα πάνω στις ίδιες επιφάνειες.  Κανονικοί παλίμψηστοι. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, το προυπάρχον έργο υποφαίνεται. Αυτή η σχέση δημιουργίας-καταστροφής βρίσκεται και στον τρόπο που δουλεύω το κάθε έργο ξεχωριστά.

Αγαπημένα μου εργαλεία είναι η ξύστρα τοίχου και το καθαριστικό υψηλής πίεσης νερού, υπέροχοι καταστροφείς και τα δυο! Δουλεύοντας, μόλις φτάσω στο πρώτο αδιέξοδο, `υδροβολώ` και ξύνω τον μουσαμά μέχρι να πέσουν σχεδόν όλες οι φόρμες κάτω. Κάθε έργο μου μπορεί να έχει τρία και τέσσερα παλαιότερα έργα από κάτω. Τα καλύτερά μου κομμάτια έχουν βγει πάνω σε άλλα τα οποία ήταν μέτρια. Σαδομαζοχιστική δουλειά… Είναι σαν εγώ ο ίδιος να παλεύω τη μετριότητά μου καταστρέφοντας τα μέτρια μου έργα. Χρονοβόρα διαδικασία, γεμάτη από ανάγκη για αυτοκριτική και αυτοβελτίωση.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο της πρακτικής μου είναι τα χειροποίητα κραγιόνια που φτιάχνω με κερί και λάδι. Χρειάζεται πολύ ηρεμία και ακρίβεια για να μου βγουν έτσι όπως τα θέλω. Με αυτά σχεδιάζω πάνω στον μουσαμά. Δεν κάνω προσχέδια σε χαρτί, ξεκινάω τελείως στα τυφλά, όλη η μελέτη ξεκινάει και τελειώνει στον μουσαμά. Και μόλις φτάσω εκεί που μου αρέσει, μπορώ να πω με σιγουριά πως έχω φτάσει εκεί που θέλω. Είναι σαν να ξεκινάς ένα ταξίδι χωρίς να ξέρεις πού πας αλλά όταν έχεις φτάσει κάπου πολύ ωραία λες «Α, εδώ είναι τέλεια! Εδώ θα κάτσω.»

Από πού αντλείς έμπνευση;

Η προφανής απάντηση είναι «από οπουδήποτε». Ωστόσο, βλέπω ότι όταν δεν δουλεύει αυτό, καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα δεν είναι το «πού;» αλλά το «πώς;», καταλαβαίνω πως εγώ έχω κλείσει τις πόρτες μου. Οπότε το θέμα δεν είναι πού θα γυρίσω το βλέμμα μου, πού θα κοιτάξω για έμπνευση, αλλά το πώς θα συνδεθώ με το έξω. Στα τελετουργικά για την αποφυγή αδιεξόδων περιέχονται το κρύο μπάνιο, το τρέξιμο και τα closed-eye visuals, το αγαπημένο μου είδος διαλογισμού. Φυσικά, πολλές φορές δεν πιάνει τίποτα και η δουλειά απλά βαλτώνει! Παράξενο πράγμα η έμπνευση, κάπως μεταφυσικό.

Με τι καταπιάνεσαι αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο, δουλεύω κάποια “τερατώδη” σε μέγεθος πειραματικά έργα, περίπου 3.5×8.5 μέτρα το καθένα, cut-outs σε ξύλο. Ψάχνω το πώς μπορώ να κάνω κάτι τεράστιο κινητό. Γιατί έως τώρα τα μεγάλης κλίμακας έργα μου ήταν ακίνητα, ταπετσαρίες κολλημένες σε τοίχο, σχεδόν αδύνατο να διατηρηθούν. Οπότε, θέλω να βρω το κατάλληλο υλικό το οποίο θα καθιστά τα έργα μεγάλης κλίμακας βιώσιμα και μετά το τέλος της όποιας έκθεσής τους.

Πως έχει επηρεάσει η κατάσταση της πανδημίας τη δουλειά σου;

Στο παραγωγικό κομμάτι της δουλειάς, ήταν υπέροχα, είχα λιγότερους πειρασμούς για εξόδους. Λατρεύω τις ατέλειωτες ώρες στο στούντιο. Στο προωθητικό όμως μέρος της δουλειάς, υπάρχει φοβερή απογοήτευση με ακυρώσεις εκθέσεων και δυσκολίες στην προβολή της δουλειάς. Οι ψηφιακές παρουσιάσεις που έχουν δημιουργηθεί βοηθούν κάποια είδη δουλειάς, σίγουρα όχι το δικό μου.

Θεωρείς πως η Ελλάδα παρέχει το κατάλληλο περιβάλλον για τους καλλιτέχνες;

Το πρόβλημα δεν αφορά συγκεκριμένα την Ελλάδα και τους καλλιτέχνες. Για διάφορους λόγους, είμαι αρκετά σκεπτικός με την κρατικά χρηματοδοτούμενη τέχνη. Προτιμώ την ελεύθερη αγορά. Θαρρώ πως το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο και αφορά εν γένει την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, το πώς διαχειρίζεται το κράτος τους επιχειρηματίες στη χώρα, γιατί, βγάζοντας τελείως εκτός τη ρομαντική θεώρηση της τέχνης,  τους καλλιτέχνες τους βλέπω σαν επιχειρηματίες. Αν το παρόν περιβάλλον (που είναι) εχθρικό για τις επιχειρήσεις αλλάξει προς το καλύτερο, θα επωφεληθεί όλο το εικαστικό οικοσύστημα, όχι μόνο οι καλλιτέχνες.

 Σχέδια για το μέλλον;

Σκέφτομαι να πάρω καινούργιο ποδήλατο, single speed.

Και μια ευχή

Περισσότερη ένωση. Κάθε είδους.

 

TAGS