Άποψη εγκατάστασης, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, ΜΑΪΟΣ, ΙΟΥΝΙΟΣ, ΙΟΥΛΙΟΣ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ, ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ, Rodeo, Πειραιάς, 2021 Φωτογραφία: Στάθης Μαμαλάκης All images courtesy the artist and Rodeo, London / Piraeus

Χριστόδουλος Παναγιώτου στη RODEO, Πειραιάς

Η Αλεξάνδρα Κοροξενίδη επισκέφτηκε την έκθεση του Χριστόδουλου Παναγιώτου στη Rodeo στον Πειραιά.

Στην ατομική έκθεση του Χριστόδουλου Παναγιώτου στη Rodeo, αντικείμενα που μοιάζουν παρμένα από το σκηνικό μίας παράστασης και επιτοίχια έργα που θυμίζουν κομμάτια από τοίχους αλλά και αφαιρετικά ζωγραφικά έργα, θα μπορούσαν να είναι τα θραύσματα ιστοριών που έχουν διαδραματιστεί ή που πρόκειται να γίνουν. Ο θεατής γίνεται έτσι σκηνοθέτης αλλά και ηθοποιός της ιστορίας και η έκθεση μία διαδρομή προς και από διαφορετικά σημεία, μία σκηνή και μία σκηνογραφία:  η πράσινη ανοιχτή πύλη που χωρίζει τις δύο κυρίως αίθουσες είναι η έξοδος από την σκηνή αλλά και η είσοδος σε μία άλλη και αντίστροφα. Ταυτόχρονα το ότι μία από τις αίθουσες είναι προσβάσιμη μόνο εφόσον ο επισκέπτης βγει από την γκαλερί και περπατήσει γύρω από το οικοδομικό τετράγωνο στην πίσω πλευρά της γκαλερί, υπογραμμίζει την σημασία της διαδρομής και της εμπειρίας όχι μόνο οπτικά αλλά και σωματικά. Το έργο τέχνης κάτι ανάμεσα σε αντικείμενο, αρχιτεκτονικό στοιχείο, σκηνογραφία και μέρος μίας εγκατάστασης. Το έργο είναι επίσης το τεκμήριο (η υλική παρουσία) μίας απουσίας, η απουσία μίας παρουσίας, ταυτόχρονα πραγματικότητα και ανάμνηση.

Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, ΜΑΙΟΣ, ΙΟΥΝΙΟΣ, ΙΟΥΛΙΟΣ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ) της έκθεσης η χρονική συνθήκη είναι κεντρική. Ενώ όμως το ημερολόγιο είναι μία σύμβαση ταξινόμησης του χρόνου, στο έργο του καλλιτέχνη ο χρόνος ενδιαφέρει περισσότερο ως μνήμη, ροή, διάρκεια, αίσθηση, εμπειρία και κίνηση. Οι σταγόνες που κυλούν σαν από ανεξιχνίαστη πηγή πάνω στην κόκκινη τέντα – που αποτελεί μέρος της εγκατάστασης – είναι μία από τις αδιόρατες εκείνες χειρονομίες στο έργο που μέσα από την επανάληψη και το φυσικό στοιχείο υπενθυμίζουν τον χρόνο αλλά και την πραγματικότητα (την βροχή) κάπως όπως ο ήχος μίας επαναλαμβανόμενης νότας. Την ίδια στιγμή, το υδάτινο αποτύπωμα σηματοδοτεί το δάπεδο (δηλαδή τον χώρο) έναν από τους πιο κεντρικούς άξονες γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η έκθεση.

Η έννοια του χώρου κατακλύζει την έκθεση επειδή η ίδια η έκθεση αναπτύσσεται σε δωμάτια και λειτουργεί περισσότερο ως ένα είδος θεατρικής σκηνής.  Τα αντικείμενα/ έργα μοιάζει να παραπέμπουν σε υποθετικές ιστορίες και διαφορετικούς τόπους. Χρόνος και χώρος συνέχονται.

Ο τούβλινος τοίχος στην δεύτερη αίθουσα της έκθεσης είναι μία αναπαραγωγή του τοίχου της γκαλερί στο Λονδίνο, όπου ο καλλιτέχνης εκθέτει παράλληλα. Είναι ταυτόχρονα έργο τέχνης, αρχιτεκτονικό στοιχείο, δισδιάστατη επιφάνεια και εγκατάσταση. Το στοιχείο της σκηνογραφίας είναι όμως εκείνο που κάνει τα έργα (τα γυάλινα βάζα, το μαρμάρινο τραπέζι στο κέντρο της αίθουσας ακόμα και τα ζωγραφικά που και πάλι θυμίζουν επιφάνειες τοίχων) να αποκτούν την δυναμική τους: γίνονται μέρη ενός συνόλου, μίας εγκατάστασης και μίας διαδρομής που συνδέει το πραγματικό με την αναπαράσταση και με το θέατρο.

Ο τοίχος φράζει μία πρόσβαση αλλά παίζει τον ρόλο ενός προστατευτικού περιβλήματος, ενός ορίου. Σταματά την κατεύθυνση του βλέμματος αλλά και προκαλεί το θεατή να φανταστεί αυτό που βρίσκεται πίσω.

Πίσω του βρίσκεται ο λευκός τοίχος της τρίτης αίθουσας (με την ξεχωριστή είσοδο. Μπορεί να ιδωθεί ως ο κενός καμβάς, ο καμβάς του ζωγράφου αλλά και ο καμβάς της πραγματικότητας. Στο κέντρο της αίθουσας, το ασημένιο γλυπτό/φυτό είναι ίσως ο κόσμος της φαντασίας, η πραγματικότητα που ο καλλιτέχνης ανασυνθέτει μέσα από την δημιουργία.

Πώς συνέχονται τέχνη και πραγματικότητα, πώς έχουμε μάθει να τις αντιλαμβανόμαστε, πώς εμπλέκονται η εμπειρία της ζωής και της τέχνης; Ο τρόπος που βλέπουμε ένα έργο τέχνης είναι μία σύμβαση, μία κατασκευή, μία σκηνογραφία; Το ερώτημα δεν είναι καινούριο. Ο Χριστόδουλος Παναγιώτου αντλεί από τις γνώσεις του στο θέατρο και το χορό για να μιλήσει για αυτό το ζήτημα μέσα από μία εγκατάσταση που μοιάζει σαν μικρή χορογραφία, περισσότερο περιπλάνηση και λιγότερο παγιωμένη θέση γύρω από ζητήματα που αφορούν στην τέχνη.

Η έκθεση του Χριστόδουλου Παναγιώτου στη Rodeo διαρκεί ἐως 25 Σεπτεμβρίου (η γκαλερί θα είναι κλειστή για το καλοκαίρι από 8 ἐως 24 Aυγούστου).

TAGS