H Tracey Emin με την αναβίωση του «My Bed» το 2015 στην Tate Britain (AP Photo/Alastair Grant)

Tracey Emin: Ξυστά από το τέλος και νέα αρχή

Μετά από μια μεγάλη και οδυνηρή περιπέτεια, η Βρετανίδα καλλιτέχνις τακτοποιεί το έργο και τη ζωή της, ξαναρχίζει τη ζωγραφική, αλλάζει πόλη και «συνομιλεί» με σύγχρονους  δασκάλους.

Το τρομερό (και ενίοτε «κακό») παιδί του κινήματος των Young British Artists είναι πλέον 58 ετών και πέρυσι έδωσε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του. Αφού διαγνώστηκε με καρκίνο, η Emin υποβλήθηκε σε ένα πολύωρο χειρουργείο όπου της αφαιρέθηκαν αρκετά όργανα (ουροδόχος κύστη, μήτρα, τμήματα του εντέρου, των λεμφαδένων κ.ά). Πέρα από την εξάντληση και τη δυσκολία στο βάδισμα, πρέπει πλέον να συνηθίσει και τη σακούλα ουροστομίας με την οποία θα ζει από εδώ και πέρα. Η ίδια πάντως έχει καταφέρει να μεταστρέψει αυτήν την κατάσταση σε μια καινούργια αρχή.

Πρόσφατα μετακόμισε στην πόλη που μεγάλωσε, το Margate, 120 χιλιόμετρα από το Λονδίνο, και από όπου έφυγε το 1987 για να σπουδάσει στο Royal College of Art. Η πόλη των παιδικών της χρόνων, είναι γεμάτη τραυματικές εμπειρίες (που περιλαμβάνουν κακοποίηση και έναν βιασμό) αλλά για μια καλλιτέχνιδα σαν την Emin, όπου το αυτοβιογραφικό στοιχείο είναι απόλυτα συνυφασμένο με το έργο της, η επιστροφή αυτή μοιάζει απόλυτα φυσική. «Σα να κλείνει ένας κύκλος» λέει.

Η Emin αγόρασε έναν βιομηχανικό χώρο 30.000 τετραγωνικών ποδιών-παλιό τυπογραφείο-το 2016 με τον γκαλερίστα Καρλ Φρίντμαν, στενό της φίλο (πολύ παλιά ήταν και ζευγάρι) ο οποίος πήρε το μισό κτίριο.  Η πλευρά της Emin περιλαμβάνει ένα στούντιο γλυπτικής και ένα παρακείμενο χώρο αλλά το κυριότερο είναι το μεγάλο στούντιο ζωγραφικής, στο οποίο βοήθησε ο designer Gabriel Chipperfield, και στον επάνω όροφο, «το πέταλο» – όπου ζει. Όταν ξεκίνησε τις εργασίες νόμιζε ότι θα ήταν απλό αλλά τελικά κατέληξε, δεδομένης και της περιπέτειας της υγείας της που μεσολάβησε, να είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένας χώρος εργασίας και ανάπαυσης.

Η Emin έχει μια έντονη ανησυχία για το πως θα φαίνεται το έργο της όταν πλέον δεν θα μπορεί να το ελέγχει. Η ιδέα για το πως θα διαμορφωθεί ο χώρος στο Margate και τι θα περιέχει, της ήρθε εν μέρει από μια επίσκεψη της στο Ίδρυμα Judd στο Τέξας όπου ο Donald Judd έχοντας προφανώς την ίδια αγωνία, φρόντισε να φτιάξει ένα σπίτι για την «κληρονομιά» του όπως ακριβώς το ήθελε. Δημιουργώντας αυτό τον χώρο λέει η Emin «ουσιαστικά έχτιζα το μουσείο μου. Και το μαυσωλείο μου επίσης. Έτσι, όταν πεθάνω, η δουλειά μου μπορεί να προβληθεί εδώ στο Margate ακριβώς όπως θέλω να φαίνεται». Όντως, το έργο της, καθώς και ένα πλούσιο αρχείο με 30.000 περίπου φωτογραφίες, 2.000 έργα σε χαρτί και 500 σχέδια πρόκειται να συγκροτήσουν στο μέλλον ένα μουσείο, ενώ μια μεγάλη σειρά από δοκίμια και καταλόγους θα αποτελέσουν ερευνητική βιβλιοθήκη. Επίσης θα εκτίθεται και η προσωπική της συλλογή έργων τέχνης («Other People’s Art» όπως την ονομάζει).

Είναι όμως άραγε το Magrate, το ίδιο που άφησε πίσω της η Tracey τη δεκαετία του ’80; Το 2011 δημιουργήθηκε εκεί το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Turner («σε έναν χώρο που παλιά μόνο σκατά σκύλων έβλεπες» θυμάται η ίδια). Η περιοχή μεταμορφώνεται σε θέρετρο πολυτελείας, με εξοχικά σπίτια και ακριβά καταστήματα. Ο ροκ σταρ Peter Doherty άνοιξε ένα ξενοδοχείο εκεί και ο Gabriel Chipperfield συζητά την για την κατασκευή ενός άλλου (με τον συνιδρυτή της Frieze, Matthew Slotover). Την ίδια στιγμή κάπου 18.000 άνθρωποι στο Margate ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Η Emin, που το μεγαλύτερο διάστημα που πέρασε εκεί ως ενήλικας ήταν περίπου δύο (βασανιστικές) εβδομάδες, στην αρχή αμφιταλαντεύτηκε για την ορθότητα της επιλογής της. Τελικά όπως είπε «ένιωσα ότι ξαναγεννήθηκα».

Δημιουργός έργων που είναι σημεία αναφοράς στη σύγχρονη τέχνη (όπως το «My Bed» ή το «Everyone I Have Ever Slept With 1963 – 1995») αλλά και του ανατρεπτικού καταστήματος «The Shop» που άνοιξε το 1993 μαζί με τη φίλη της Sarrah Lucas πουλώντας εξωφρενικά ρούχα και αντικείμενα, η Tracey Emin όταν πίστεψε ότι έχει λίγο καιρό ζωής ακόμα, συνέταξε έναν κατάλογο με χώρους που δεν θα ήθελε να βρίσκονται έργα της και καλλιτέχνες με τους οποίους δεν θα ήθελε να συ υπάρχει. Αυτός ο κατάλογος δεν έχει δημοσιοποιηθεί αλλά έχει αφήσει να εννοηθεί ότι περιέχει αρκετούς από τους Young British Artists αλλά και σύγχρονους καλλιτέχνες.

Αντιθέτως, θέλει να συνεχίσει τον διάλογο με τους σύγχρονους δασκάλους που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια. Πριν λίγο καιρό ολοκληρώθηκε στην Royal Academy of Arts του Λονδίνου η έκθεση «The Loneliness of the Soul» όπου η Emin επέλεξε 19 ελαιογραφίες και ακουαρέλες του Έντβαρντ Μουνκ (από το Μουσείο του στο Όσλο) για να συνυπάρξουν δίπλα σε 25 δικά της έργα, θέλοντας να δείξει πως ο Νορβηγός ζωγράφος ήταν ένας από τους δύο καλλιτέχνες (ο άλλος είναι ο Έγκον Σίλε) που την διαμόρφωσαν καλλιτεχνικά και νιώθει ένα είδος συγγένειας καθώς αποτύπωσαν τη μοναξιά και την απώλεια ο καθένας με τον τρόπο του. Παράλληλα η Emin χάρισε στο Μουσείο Μουνκ ένα τεράστιο χάλκινο άγαλμα μιας γυναίκας με ανοιχτή αγκαλιά (το οποίο παριστάνει τη μητέρα της). «Ο Μουνκ δεν είχε ποτέ μητέρα, οπότε του χαρίζω μια» λέει η Emin.

Με πληροφορίες από το Artnet News

 

TAGS
Ξεκλειδώστε έναν κόσμο γεμάτο Τέχνη!Γίνετε τώρα συνδρομητές, για να μαθαίνετε τα πάντα γύρω από τον πολιτισμό στην Ελλάδα και διεθνώς.

Επιλέξτε ένα από τα παρακάτω πακέτα συνδρομών: 

  • - Combo €50/έτος
  • - Print €30/έτος
  • - Website €20/έτος
Περισσότερα