Στη Φιλαδέλφεια κάποιοι κατάφεραν να γίνει διχαστικό ένα σύμβολο ενότητας

Μια θαρραλέα γυναίκα αποφάσισε να τιμήσει η πόλη της Φιλαδέλφεια αλλά κάτι δεν πήγε και πολύ καλά.

Η Αφροαμερικανή Harriet Tubman (1822 – 1913) γεννημένη σε καθεστώς σκλαβιάς, πέρασε στην ιστορία ως μοναδικό σύμβολο θάρρους και ελευθερίας καθώς αφού δραπέτευσε από το Μέριλαντ όπου ζούσε και έφτασε στη Φιλαδέλφεια, στη συνέχεια επέστρεφε συχνά στη γενέτειρα της για να δείξει τον δρόμο προς την ελευθερία και να συνοδέψει προς τα εκεί δεκάδες συγγενείς και γνωστούς της, κάνοντας πολλές φορές το ίδιο αυτό ταξίδι. Έλαβε μέρος ως ένοπλη ανιχνεύτρια στον Εμφύλιο και ήταν επίσης υπέρμαχος της ψήφου των γυναικών.

Θέλοντας λοιπόν να τιμήσει τη γυναίκα αυτή, 200 χρόνια μετά τη γέννηση της, η πόλη της Φιλαδέλφεια αποφάσισε την παραγγελία και την ανέγερση ενός αγάλματος σε δημόσιο χώρο για να βοηθήσει συν τοις άλλοις στην σύνδεση και την ενότητα των κοινοτήτων της περιοχής. Αλλά μάλλον πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.

Αντί να πράξει το αυτονόητο, ένα opne call δηλαδή, για να επιλέξει τον γλύπτη που θα επωμισθεί το έργο, προτίμησε την απευθείας ανάθεση σε καλλιτέχνη. Πρόκειται για τον Wesley Wollford, ο οποίος έχει ήδη δημιουργήσει μια πολύ εκφραστική γλυπτική σύνθεση για την Tubman (αυτή που βλέπετε στην εικόνα του άρθρου) ή οποία σύνθεση έκανε πρόσφατα μια μεγάλη περιοδεία σε 22 πόλεις των ΗΠΑ και πάνω σε αυτήν ακριβώς θα βασιστεί και το μόνιμο μνημείο της Φιλαδέλφεια. Το έργο του Wollford με τίτλο «Ταξίδι στην ελευθερία» έχει ήδη παρουσιαστεί στην πόλη, σε πολύ κοντινό μάλιστα σημείο από αυτό  που προορίζεται για να στηθεί το νέο άγαλμα της Tubman, και έτυχε θερμής υποδοχής.

Η Harriet Tubman το 1868 ή 69 (Wikipedia)

Η απευθείας αυτή ανάθεση – ύψους μάλιστα 500.000 δολαρίων  – σε έναν γλύπτη, και μάλιστα λευκό, έφερε μεγάλη αναταραχή στην πόλη καθώς πληθαίνουν οι διαμαρτυρίες όσων υποστηρίζουν πως η πόλη έχασε την ευκαιρία να υποστηρίξει έναν μαύρο καλλιτέχνη ειδικά για ένα έργο που φέρει έναν τόσο βαθύ συμβολισμό. «Η Tubman πάλεψε για την δικαιοσύνη» και αυτό που συνέβη δεν είναι καθόλου δίκαιο» δήλωσε για το θέμα ο καλλιτέχνης Dee Jones.

Η Marguerite Anglin, διευθύντρια δημόσιας τέχνης της Φιλαδέλφειας, δήλωσε ότι η πόλη είχε προσπαθήσει να αγοράσει το ίδιο το «Ταξίδι στην ελευθερία» αλλά δεν τα κατάφερε λόγω νομικών ζητημάτων και πνευματικών δικαιωμάτων αφήνοντας να εννοηθεί πως η πόλη ήθελε μόνο το συγκεκριμένο έργο ή μια άλλη εκδοχή του, οπότε δεν θα ήταν σωστό να αναθέσει την αναδημιουργία του, σε άλλον καλλιτέχνη, ανεξαρτήτως χρώματος. «Πρόκειται για μια κατάσταση όπου δεν ξεκινάμε από το μηδέν» κατέληξε.

Η Maisha Sullivan-Ongoza, της Sankofa Artisans Guild (μιας ομάδας καλλιτεχνών που υπερασπίζεται τη διαφορετικότητα» είπε ότι «αισθανόμαστε εξαπατημένοι που δεν έχουμε την ευκαιρία να δούμε τι εκδοχές μπορούν να μας προσφέρουν άλλοι καλλιτέχνες». Λίγο καιρό νωρίτερα, μαζί με άλλους ίδρυσαν την οργάνωση «Celebrating the Legacy of Nana Harriet Tubman» για να αποτρέψουν την απόφαση της επιτροπής που αποφάσισε για το άγαλμα. «Σκεφτόμουν τη Nana Harriet και πώς διακινδύνευσε τη ζωή και τα μέλη της για να είναι ελεύθερη, ώστε κανένας λευκός να μην επωφεληθεί πια από το πρόσωπό της… και αυτό συνεχίζεται τώρα», συμπλήρωσε η Sullivan-Ongoza. «Ξέρω ότι το άγαλμα δημιούργησε πολλά συναισθήματα στους ανθρώπους, αλλά ξέρω πολλούς καλλιτέχνες που μπορούν να δημιουργήσουν το ίδιο επίπεδο συναισθημάτων. Ο Wofford δεν έχει το μονοπώλιο στην αποτύπωση των συναισθημάτων για τη Nana Harriet».

Ο ίδιος ο Wofford δήλωσε ότι κατανοεί τη σημασία της συμμετοχής έγχρωμων καλλιτεχνών σε αυτήν την υπόθεση, αλλά περιέγραψε το Underground Railroad (το δίκτυο στο οποίο χρησιμοποίησέ η Tubman για να οδηγήσει 60 έως 70 σκλάβους στην ελευθερία) – ως «μια διαφυλετική προσπάθεια».

 

TAGS