Στο εργαστήριο ο χρόνος είναι στρογγυλός. Δεν έχει γωνίες, δεν έχει σταματήματα, εκεί που τελειώνει κάτι, κάτι άλλο αρχίζει παραδίπλα. Η ωραιότερη ώρα στο εργαστήριό μου είναι το πρωί, που το φως μπαίνει αχτιδωτά μέσα από το παράθυρο. Ο κύκλος του ήλιου μες στη μέρα κάνει τα αντικείμενα να αλλάζουν συνέχεια. Το ένα γίνεται πολλά.

Ο εγκλεισμός δεν άλλαξε σε τίποτα τον χώρο μου, ούτε τις συνήθειές μου μέσα σ’ αυτόν. Άλλαξε όμως πολύ τον περιβάλλοντα χώρο και τη ζωή όλων μας, χωρίς εναλλακτική. Τα πλάνα άλλαξαν. Είτε έγιναν virtual είτε μεταφέρθηκαν σε έναν μακρινό χρόνο.

Η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, που ήταν να γίνει τον Μάιο, πάει για του χρόνου. Κι είναι αρκετός καιρός που δουλεύω σε ένα project που συμμετέχει στην μπιενάλε. Πρόκειται για μια πρόταση νομαδικής αρχιτεκτονικής, με πολύ σεβασμό για το περιβάλλον, τον άνθρωπο και τις κουλτούρες του. Ένα είδος στοίχημα-πείραμα να ζήσουμε αρμονικά με τα πολύ απλά, δίπλα στη φύση χωρίς να την επιβαρύνουμε. 

Οι ανατροπές σε πολλά επίπεδα που δημιούργησε η πανδημία μάς έβαλε όλους σε σκέψεις. Τα δεδομένα αμφισβητήθηκαν, τα μακροχρόνια πλάνα μάς γέμισαν ερωτηματικά και κληθήκαμε να σχεδιάζουμε ένα ομιχλώδες μέλλον χωρίς σαφείς ημερομηνίες. Για μας τους καλλιτέχνες, λίγο-πολύ ήταν έτσι πάντα. Ξέρουμε να διαχειριστούμε αυτού του είδους το χάος.

Πριν από λίγες μέρες μού ζήτησαν να κάνω ένα workshop για το Berklee College of Musicαπό τη Βαλένθια στην Ισπανία. Το εργαστήριο θα γίνει online. Το θέμα του: Resilience and Adaptability. Αντοχή και προσαρμοστικότητα ― ή κάπως έτσι. Πώς κάνεις ένα βιωματικό εργαστήρι virtual; Επιστρατεύεις κατ’ αρχάς την προσαρμοστικότητα. Χρησιμοποιείς τα μέσα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Ύστερα, το ένα φέρνει τ’ άλλο γιατί μπαίνεις σε μια άλλη λογική. Αυτή η άλλη λογική είναι το νέο μας στοίχημα. Γιατί δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε ό,τι αγαπάμε, γιατί μπορούμε όλα να τα δούμε και αλλιώς.

Μάιος και Ιούνιος είναι οι μήνες του μεταξοσκώληκα. Το εργαστήριο γεμίζει με την μυρωδιά της μουριάς από το ασταμάτητο φαΐ τους.

 

TAGS