Antony Gormley, The Angel of the North, in Gateshead, England Φωτογραφία: Scott Heppell © copyright 2021 Associated Press

EDITORIAL

Από το πρώτο μας τεύχος αλλά και από το website και τα podcasts μας είναι, πιστεύω, σαφές ότι οραματιζόμαστε και στηρίζουμε έναν σύγχρονο πολιτισμό συμπερίληψης και πρόσβασης σε όλους.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έχει διαδραματίσει το ΚΠΙΣΝ και αυτό μας έκανε συνοδοιπόρους σ’ ένα κοινό όραμα για την ελληνική κοινωνία. Το τεύχος αυτό είναι η αρχή μιας συνέργειας με αφετηρία την εξαιρετική έκθεση του Takis στον δημόσιο χώρο του Κέντρου και η οποία θα συνεχιστεί με μια σειρά από podcasts και έναν δημόσιο διάλογο, οι λεπτομέρειες του οποίου θα ανακοινωθούν σύντομα στο website μας.

Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει την έκθεση του Takis να ξεχωρίζει και που μας κινητοποίησε να ανοίξουμε τον φάκελο για την τέχνη στον δημόσιο χώρο (σελ. 20-30);

Καταρχάς, η προσβασιμότητα της τέχνης σε όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας, χρώματος, φυλής, μορφωτικού επιπέδου, ιδεολογικού προσανατολισμού, η αντίληψη της τέχνης έξω και πέρα από το μουσείο και η αλληλένδετη σχέση της με την κοινωνία και την καθημερινότητα.

Στο τεύχος αυτό φιλοξενούμε μια αποκλειστική συνέντευξη με τον Alfred Pacquement, πρώην διευθυντή του Centre Pompidou και νυν ανεξάρτητο επιμελητή, επίτιμο σύμβουλο Πολιτισμού και Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γαλλίας, ο οποίος αναφέρει ότι «η καλύτερη ανάθεση έργου σύγχρονης τέχνης στον δημόσιο χώρο που έχει γίνει ποτέ στο Παρίσι, κατά τη γνώμη μου, είναι το Bassin (1991) του Takis στη La Défense. Είναι ακόμα εκεί, σε πολύ καλή κατάσταση, τα Σινιάλα δουλεύουν ακόμη καλά και είναι πολύ δημοφιλές, γιατί είναι ενταγμένο στον περιβάλλοντα χώρο: οι άνθρωποι σ’ εκείνη τη μεριά του Παρισιού “ζουν” μαζί του».

Παράλληλα, μιλά για τη θέση της Πολιτείας να αναζωογονήσει τον δημόσιο χώρο με αναθέσεις σε σύγχρονους καλλιτέχνες. Αυτό μοιραία μάς φέρνει στο ερώτημα του συντάκτη μας Στέφανου Παπαδημητρίου, αν στη χώρα μας, εν έτει 2021, «χρειαζόμαστε ακόμα προτομές» άξιων ανδρών.

Στο σημείο αυτό θέλω να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία του «Angel of the Νorth», του γιγαντιαίου σιδερένιου γλυπτού του Antony Gormley, το οποίο αντανακλά τη σχέση του ανθρώπου με την τεχνολογία, που είναι τόσο χαρακτηριστική της εποχής μας. Όταν έγινε η ανάθεση του έργου από το δημοτικό συμβούλιο, υπήρξε μεγάλη αντίσταση από την τοπική κοινωνία του Gateshead, μιας φτωχής πόλης στη Βόρεια Αγγλία, η ραχοκοκαλιά της οποίας αποτελείται από απλούς βιοπαλαιστές που θεωρούσαν ότι τα χρήματα που θα δαπανιούνταν για το έργο θα μπορούσαν να διατεθούν στην αναβάθμιση των σχολείων της περιοχής. Παρά τις κινητοποιήσεις, το δημοτικό συμβούλιο προχώρησε στην ανάθεση. Είκοσι χρόνια μετά, το τολμηρό όραμα του καλλιτέχνη και της δημοτικής αρχής αποφέρει σημαντικά οφέλη στην περιοχή και την τοπική κοινωνία. Εκτός του ότι το εμβληματικό γλυπτό αποτελεί τη μεγαλύτερη δυνατή προώθηση της μικρής και μέχρι πρότινος αδιάφορης πόλης στον υπόλοιπο κόσμο, είναι ένα τοπόσημο που ελκύει κάθε χρόνο πληθώρα τουριστών, δημιουργώντας ανάπτυξη σε πολλούς τομείς (όπως, π.χ., στον τομέα φιλοξενίας).

Ελπίζω ότι σιγά-σιγά και στη χώρα μας οι ιθύνοντες θα δείξουν την απαιτούμενη τόλμη και ευρύτητα πνεύματος, ώστε η τέχνη στον δημόσιο χώρο να μπορεί να «μιλήσει» σε όλους και να είναι σε θέση να αντικατοπτρίσει την πρόοδο της κοινωνίας μας.

Όλινκα Μηλιαρέση-Βαρβιτσιώτη

 

TAGS