Η Αθήνα επέστρεψε στα βιβλία

Παλιά και νέα φεστιβάλ για το βιβλίο έκαναν όλα μαζί ταυτόχρονα την εμφάνιση τους στην πόλη, αφήνοντας μικτές εντυπώσεις.

Η Αθήνα έχει επιστρέψει για τα καλά στο «έξω» που τόσο πολύ είχε στερηθεί με τα lockdown της πανδημίας, και το βιβλίο φαίνεται να κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των Αθηναίων. Αυτό τουλάχιστον έδειξε ο Σεπτέμβριος μέσα από τις εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στην πόλη. Συγκεκριμένα, υπήρχε ένα σαββατοκύριακο (11-12/09) που η πόλη φιλοξενούσε την ίδια στιγμή τέσσερα φεστιβάλ σχετικά με το βιβλίο. Υπήρχε φυσικά το Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, το Athens Art Book Fair στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης (για το οποίο μπορείτε να διαβάσατε περισσότερα σε προηγούμενο άρθρο μας), το Comicdom Con Athens στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και, στην πλατεία Κλαυθμώνος, το πρώτο φεστιβάλ στην Ελλάδα αφιερωμένο στην εικονογράφηση το illustradays στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα. Έτσι, κάπως απροσδόκητα και αβίαστα, ο χάρτης της Αθήνας εκείνο το σαββατοκύριακο ήταν γεμάτος με χώρους που φιλοξενούσαν βιβλία και αναγνώστες.

Σίγουρα αυτό δείχνει πως, εκτός από μεγάλη αγάπη για το βιβλίο στις διάφορες πτυχές του, η πόλη αγκαλιάζει τα βιβλία και αγκαλιάζεται από αυτά. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως το βιβλίο υπήρξε για πολλούς από εμάς ίσως το ουσιαστικότερο πολιτισμικό αγαθό κατά τη διάρκεια της απομόνωσης, και αυτή η σχέση φαίνεται να συνεχίζεται και τώρα που έχουμε επιστρέψει πια στους δημόσιους (και μη) χώρους της πόλης. Σε μια από τις δικές μου επισκέψεις στο Φεστιβάλ Βιβλίου, μου έκανε εντύπωση, πως υπήρχε μεγάλος αριθμός επισκεπτών, παρόλο που εκείνη την ημέρα έβρεχε (και είχε φασαρία λόγω της κίνησης που είχε δημιουργηθεί από το Ράλλυ Ακρόπολις που λάμβανε χώρα λίγο πιο δίπλα).

Όμως, παρά την ανανεωμένη επιθυμία των αναγνωστών να έρθουν πιο κοντά στα βιβλία μετά από την απουσία ενός χρόνου, το 49ο Φεστιβάλ Βιβλίου δεν φάνηκε ιδιαίτερα ανανεωμένο. Ενώ προσέφερε ένα πανόραμα της εκδοτικής παραγωγής, που φέτος είναι εξαιρετικά πλούσια, το ίδιο το Φεστιβάλ φαίνεται να είχε μια δυσκολία να δοκιμάσει μια νέα προσέγγιση στον τρόπο που «στήνεται», παρουσιάζεται και δημιουργεί συνθήκες αλληλεπίδρασης των αναγνωστών με το βιβλίο. Ακόμα και το θέμα της έκθεσης που ήταν τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση δεν ήταν ευκόλως ορατό. Εκτός της αφίσας, που έφερε ένα έργο του Χρήστου Αντωναρόπουλου, αν ένας επισκέπτης δεν παρακολουθούσε κάποιες από τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις και παρουσιάσεις, δεν θα εντόπιζε εύκολα το θέμα ή κάποια διαφορά από προηγούμενες χρονιές.

Η συγχρονισμένη παρουσία των τριών άλλων σχετικών φεστιβάλ με τόσο μεγάλη έμφαση στην εικόνα δείχνει κάτι. Νεότερα και σίγουρα πιο εξειδικευμένα, εκφράζουν διαφορετικές εκφάνσεις και πτυχές του βιβλίου ως μέσο, αντικείμενο και ιδέα, αλλά δείχνουν και διαφορετικές προσεγγίσεις. Θα ήταν ωραίο (και πιστεύω πως υπάρχει και η ανάγκη) να δούμε αυτό τον πολύ αγαπημένο και ιστορικό θεσμό, που είναι το Φεστιβάλ του Ζαππείου, να εξελίσσεται σε μια πραγματική γιορτή για το βιβλίο και τους αναγνώστες, και να μπορεί να ανταποκριθεί στην πολυποίκιλη σχέση που φαίνεται να έχει αποκτήσει η πόλη με το βιβλίο.

 

TAGS